Φέτος συμπληρώθηκαν 52 χρόνια από την εξέγερση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο. Στην προσπάθειά μας να μάθουν οι νεότεροι και να θυμηθούμε οι παλιότεροι μιλήσαμε μέσα από στίχους σημαντικών Ελλήνων αλλά και ξένων στοχαστών. Ντύσαμε τις σιωπές μας με σύγχρονες και παλιότερες μουσικές , όπως την εμβληματική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Φωνάξαμε σιωπηλά, συνθήματα για την ελευθερία, την ισότητα, τη δικαιοσύνη. Καταλάβαμε ότι η δημοκρατία δεν είναι ένα αυτονόητο αγαθό και πρέπει να τη διεκδικούμε συνεχώς. Και όλα αυτά μέσα από τα μάτια των παιδιών της Δ' τάξης του σχολείου μας.
Οι εντυπώσεις των παιδιών όπως αποτυπώθηκαν στο χαρτί...
Κάναμε τις τελευταίες πρόβες κι ελπίζαμε να πάει καλά η γιορτή. Στο τέλος κάναμε τη γιορτή και άρεσε πολύ στο κοινό.
Γ. Κ.
Νιώθω ωραία γιατί ήταν τέλεια. Ωραίο πράγμα να μαθαίνεις πράγματα που έγιναν παλιά.
Μ. Χ.
Η γιορτή έγινε για να τιμήσουμε τους ανθρώπους που πέθαναν στο Πολυτεχνείο. Κάναμε πολλές πρόβες ώσπου ήρθε η μέρα της γιορτής. Εκείνη τη μέρα περάσαμε πολύ ωραία. Μπορώ να πω ότι ήταν τέλεια.
Π. Δ.
Μια σκηνή ήταν με τον γύψο που έδεναν το Βασίλη σαν να είναι η Ελλάδα και κάποια παιδιά τον ελεύθερωναν.
Μ. Χ.
Όταν πήραμε τα μικρόφωνα, βελτιώθηκε και η πρόβα. Μετά δείξαμε τη γιορτή στους γονείς. Εγώ προσωπικά τη λάτρεψα την παράσταση.
Π. Π.
Εγώ είχα πολλούς ρόλους. Στον τελευταίο έλεγα : "Θα λέμε ισότητα και θα έχουμε ισότητα." Στην αρχή ένιωθα χαρούμενη μα στο τέλος έκλαιγα γιατί ήταν πάρα πολύ συγκινητικό.
Ε. Χ.
Στην πρώτη σκηνή ανέβαινε ο Γρηγόρης που κρατούσε κάτι καρτέλες με δικαιώματα και ανέβαιναν κάποια παιδιά και του τις έπαιρναν, δείχνοντας ότι χάθηκαν (τα δικαιωματα).
Φ. Γ.
